ما دوست داریم خودمان را تصمیم‌گیرنده‌هایی منطقی تصور کنیم؛ آدم‌هایی که اطلاعات را جمع می‌کنند، گزینه‌ها را می‌سنجند و بعد بهترین انتخاب را انجام می‌دهند. اما ذهن انسان برای سرعت ساخته شده، نه برای محاسبه بی‌نقص تمام احتمالات.
یکی از میانبرهای شناخته‌شده، اثر لنگر است. وقتی یک عدد، قیمت یا مقایسه اولیه وارد ذهن می‌شود، همان عدد می‌تواند نقطه شروع قضاوت بعدی باشد؛ حتی اگر ارتباط منطقی محکمی با مسئله نداشته باشد.
اثر پیش‌فرض هم جذاب است. وقتی یک گزینه از قبل انتخاب شده، تغییر دادن آن برای بسیاری از افراد سخت‌تر از پذیرفتن همان گزینه است. فرم‌های آنلاین، تنظیمات نرم‌افزارها و حتی بعضی تصمیم‌های روزمره از همین اصطکاک کوچک استفاده می‌کنند.
اما یک دشمن دیگر هم هست: از دست دادن.
ذهن ما معمولاً به از دست دادن حساس است. همین موضوع می‌تواند باعث شود پیشنهادی را نه به خاطر جذابیت واقعی آن، بلکه به خاطر ترس از دست دادن یک فرصت بررسی کنیم.
این‌ها به معنی «غیرمنطقی بودن» انسان نیستند. بسیاری از این میانبرها در زندگی روزمره مفیدند؛ مشکل زمانی شروع می‌شود که ندانیم چه چیزی دارد روی قضاوت ما اثر می‌گذارد.
گاهی اولین سؤال بهتر از اولین جواب است: «چه چیزی دارد انتخاب من را شکل می‌دهد؟»
دفعه بعد مکث کن
قبل از یک خرید، انتخاب درمان، تصمیم غذایی یا حتی پاسخ دادن به یک پیام مهم، سه سؤال کوتاه بپرس: گزینه جایگزین چیست؟ اگر این گزینه اول نبود، چه می‌کردم؟ آیا از چیزی واقعاً می‌ترسم یا فقط از دست دادنش را نمی‌خواهم؟
